 |
Fun a Sevilla a un Congreso que sempre dixen que non debía de ser así. Abonda reler algunhas entradas no meu blog para sabelo. Pero cedín un espazo ao optimismo e a esperanza de que ao final se podía facer ben.
Pero non. Volvo decepcionado e da mente non me sae a frase orteguiana: “non é iso, non é iso". Como previra o Congreso non foi útil, non acertamos na solución porque nin fixemos o diagnóstico axeitado, e só é unha etapa máis de espera ata a solución. E o malo é que esta espera non só dana ao partido, senón tamén á sociedade.
E non me refiro fundamentalmente á unidade e a integración, que creo que non houbo, pois como en matemáticas, máis por menos é menos. Se uns din que si, e os outros que non, é que non. Pero tampouco me preocupa. Non é malo que haxa opinións e posturas contrapostas. Non me preocupa a unidade nin a integración, senón a lealdade. E esta espero que a haxa en ámbalas dúas direccións.
Ao proclamar ao Secretario Xeral produciuse un estrondo coreando Rubalcaba, Rubalcaba. E pensei, bo, acertaron. Parece que todos o asumen ben, a ver se co esforzo conxunto o logramos. E sumeime ao aplauso. E ao día seguinte planteime no hotel cheo dun optimismo que me inxectara a min mesmo.
Estaba contento cando lle dei un abrazo a Pepe Blanco, e estábao cando casualmente foi a miña man a primeira que estreitou Alfredo ao pasar polo punto de control á entrada da sala do Congreso. Eu saía dese espazo cara á Ágora, onde escoite a súa intervención, aplaudindo nos seus primeiros momentos. Pero houbo dúas frases que non puiden aplaudir. Dúas frases que causan a miña decepción.
A segunda foi neste parágrafo: "Equidade. Estamos a propoñer en Europa e ímolo conseguir unha política de harmonización fiscal. Iso quere dicir que os europeos nos imos someter a regras comúns. O que quere dicir que as nosas políticas de redistribución a través dos ingresos se van ver limitadas pola cohesión europea que todos queremos. E iso tennos que levar a reflexionar sobre a redistribución a través do gasto. Como fixeron todas as socialdemocracias europeas. Para ser máis xustos. Para ser máis solidarios. Para ser máis socialistas. Equidade."
Non me gustou que o PSOE asuma sen máis que a cohesión europea que "todos" queremos limite as posibilidades de ingresos. Volveremos crear un estado de benestar diminuto e débil, financiado só polo crecemento e que estalará de novo á primeira recesión. Un benestar non sostible. Tería querido escoitar que os socialistas españois, xunto aos europeos, pelexaremos (onde quedou esa palabra?) Por unha Europa libre de especulación e onde quen máis teña contribúa máis.
A primeira está neste parágrafo: "A partir de mañá, convén que empecemos a reflexionar sobre as razóns que lles imos ofrecer aos españois para que nos volvan votar, compañeiros e compañeiras. Deixemos de pensar en por que non nos votaron e pasemos a pensar, a reflexionar e a poñer en práctica as ideas para que nos volvan votar, para recuperar a confianza dos cidadáns españois. A partir de mañá, a partir do primeiro congreso que se celebre na primeira federación vouvos pedir que cambiemos a óptica, que cambiemos o ritmo, que cambiemos o paso do noso partido. Esta é unha idea que debe presidir os nosos congresos."
Se deixamos de pensar en por que non nos votaron, que imos pensar e reflexionar? Como acertaremos no que a sociedade espera de nós? Consultaremos unha pitonisa ou ao Oráculo de Delphos para sabelo ou abondaranos un asesor de imaxe e un creador de discursos?
En fin. Toca empezar a preparar o 39 ©.
Rafa Castillo.
http://rafacastillo2.blogspot.com/
|
| |
|
7/02/2012 01:05
38 ©.
