Rafa Castillo.    rafacastillo2@hotmail.com http://rafacastillo2.blogspot.com/ Fecha  23/11/2011 21:24 
Host: No mostrado/ Not shown    IP: No mostrado/ Not shown    Sistema: Windows XP


Volver al foro Responder Crise ou catástrofe.   Admin: Borrar 	mensaje
 
Mensaje
O primeiro que cabe sinalar é que o pobo falou e o pobo non se equivoca nunca. Polo tanto somos todos aqueles aos cales non nos gustaron os resultados os que temos que analizar porqué abandonáronnos os votantes e, se é o caso, promover os cambios necesarios para recuperar o apoio popular.
Non podemos quedarnos simplemente con que o candidato non valía. Rubalcaba ten unha clara traxectoria política caracterizada pola súa constancia, traballo, eficacia, postura de esquerda e claridade de discurso.
A acción do goberno, e o feito de que toda Europa estea metida no círculo vicioso que fai que en cada elección caia o goberno correspondente, pode explicar a derrota, pero non a súa magnitude.
Tivemos un programa, con datos contrastados, e explicouse bastante ben. E en fronte tivemos un partido que ocultou o seu programa, cuxa actuación na oposición foi nefasta e que non presentou as propostas que todos intuïamos.
A primeira análise a facer é onde se foron os nosos votos. Estimo que moi poucos ao PP. O seu crecemento débese ao crecemento demográfico, á recuperación de abstencións de 2008 desencantados cando o propio Rajoy era cuestionado, e a incorporación de votos de partidos de extrema dereita. Máis do 50% dos votos que perdemos fóronse á abstención. O resto fundamentalmente a IU e UPyD, unha parte en Catalunya a CiU, en Euskadi algúns a AMAIUR e o resto aos ecoloxistas e outros partidos alternativos.
As series electorais dos últimos anos deixan claro que o PP ten unha forquita electoral estreita, con chan firme e teito ríxido, moi estable. Pouco varían os votos populares cando gañan ou perden. Iso está en que a súa base electoral coincide coa súa base social e polo tanto non necesitan captar electores. Abóndalles con mobilizar os seus. E iso fano marabillosamente cos seus habituais hooligans.
Esa base sociolóxica non se corresponde só coas capas economicamente altas da sociedade, senón que se ampla tamén aos niveis máis baixos. E este é o sector a quen dirixen as súas mensaxes, porque tamén é o que lles pode escapar co tempo.
Os primeiros non necesitan mensaxe. As xentes adiñeiradas, os grandes propietarios, os altos funcionarios ou profesionais liberais, os empresarios en xeral, saben que a actuación da dereita vai beneficiar os seus intereses e mesmo mantelos na súa posición de elite estreitando o paso a que os demais logren o seu nivel.
Pero tamén nas capas medias e baixas da sociedade hai votantes do PP. Doutro modo non se explicaría o número de votos, xa que os outros son menos numerosos. E estes, aínda que vexan que é o PSOE quen establece as melloras sociais, unha vez logradas non lles importa quen goberne pois non temen a súa desaparición. Estes electores nútrense de mensaxes simples nas que o PP é experto. "Baixaremos os impostos", "os delincuentes cumprirán as condenas íntegras", "seremos un goberno serio", "non se pode gastar o que non se ten" e unha morea de frases que oímos en dous sitios sen ás veces decatarnos diso. Nos discursos dos populares, e nas barras dos bares.
Na esquerda, en cambio, a base electoral non se corresponde totalmente coa social. Aquela é importante, en torno aos votantes do 20-N, e establécenos unha firme base electoral da que sería difícil baixar. Pero a nosa forquita electoral é ampla e o noso teito variable en función da capacidade que teñamos de ilusionar a esa base social.
Se iso é así, o partido xógase en dous estadios distintos e é inútil intentar quitarlles o balón. Non é como o fútbol ou o baloncesto un xogo de disputar o balón. Trátase simplemente de correr máis que o adversario cada un na súa rúa. Esquezamos pois, polo menos temporalmente, porqué os seus votantes votan ao PP e centrémonos en como mobilizar os nosos.
Temos unha oportunidade xa que agás nas comunidades históricas, se abre un prazo de 3 anos e medio para municipais e autonómicas e 4 para as xerais. É polo tanto o momento de facer e definir un proxecto amplo que defina a alternativa socialista do século XXI a medio e longo prazo. Recuperar a utopía e sentar nela o noso horizonte. Horizonte que por suposto se ampliará segundo avancemos. E nese camiño iremos construíndo os programas para cada momento como plasmación daquel, programas que así non serán unha suma de ocorrencias conxunturais senón a concreción do proxecto na conxuntura.
Pero témome que empezamos mal. Co horizonte temporal que temos diante non hai présa para facer xa un congreso a curto prazo que impedirá o verdadeiro debate ideolóxico e se centrará novamente nas persoas. E logo virá unha conferencia política na que as bases só serán invitados e o debate substituirase por discursos.
As présas na convocatoria non poden ser máis que motivadas por determinados elementos do aparato para consolidarse e evitar a emerxencia de novos valores. E por este camiño os resultados serán para os socialistas non unha crise da que saír renovados, senón unha catástrofe que anticipará noso final.
Dicía Albert Einstein, Se buscas resultados distintos, non fagas sempre o mesmo.
Rafa Castillo.
http://rafacastillo2.blogspot.com/                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                
 

Respuestas (3)
 


Volver Responder
 
Nombre
E-Mail
Asunto
Web
Enlace a una
imagen

Mensaje